Ksiądz Natanek po serii kontrowersyjnych kazań, które pojawiły się w sieci, miał zakaz zwracania się do wiernych. Duchowny się tym nie przejął i dalej prowadzi swoją działalność w małopolskiej Grzechyni. Co więcej, ostatnio zaczął tworzyć “wojsko” – Armię Boga. Duchowny rekrutuje “rycerzy” i każe im walczyć ze złem. A złem dla niego jest praktycznie wszystko, łącznie z polskim Kościołem i Episkopatem.

Kardynał Stanisław Dziwisz z coraz większym niepokojem patrzy na poczynania księdza Natanka. Kardynał uważa, że Natanek “bezprawnie podejmuje próby tworzenia własnych struktur”. Natomiast Dariusz Pietrek z Centrum Informacji o Sektach i Grupach Psychomanipulacyjnych uważa, że ruch Natanka zamienia się w sektę.”

—————————————-

Sieniawka. 15 lipiec 2012 rok. Okoliczni wieśniacy całą noc udeptywali glebę, na której stanąć miały wojska Natanka naprzeciw zbieraninie biskupów. Słońce ukazało się już na niebie i obie armie zaczęły zajmować stanowiska. Najmici biskupów sprawdzali pospiesznie maszynowe kropidła i nunczaka z różańców. Roznoszono w konwiach mszalne wino dla wzmocnienia morale a wielki i gruby arcybiskup poprawiał ochotniczym wojownikom moherowe przyłbice i kolczugi. Nasączano dziegciem drewniane krucyfiksy i obtaczano w rozbitym szkle. Bukłaki z wodą święconą roznosiły okrakiem niewiniątka oazowe a dowódcy pododdziałów podnosili ukradkiem co chwila sutanny by podrapać swędzące i wstydliwe miejsca. Było parno. Tu i ówdzie podnosiły się głosy wątpiące w sukces i te uciszało wraz z ich autorami specjalne komando mnichów uzbrojonych w dębowe pały. Najmniej problemów sprawiały, obwieszone obrazkami świętych, babcie kościelne, choć spłukane przez kampanię to jednak nie wątpiące w gigantyczny ładunek późniejszego zbawienia. Limuzyny dostojników-obserwatorów stały spokojnie obok autobusów dla wojska a kierowcy grali w monety. Zbliżała się godzina “Z”.

Armia Natanka z oszczędności przyjechała na rowerach. Wódz lubił skromność i oszczędność. Stał na pobliskim wzgórzu i rozmawiał przez komórkę z Archaniołem Gabrielem a sekretarz pilnie notował porady Niebios. Rycerze ks.Piotra prezentowali się nie najgorzej a każdy z nich dopieszczał ostatnimi pociągnięciami osełki niewidzialne zbroje. Beczki z tajnymi modlitwami przetoczono na tyły i stamtąd miały wspomagać walczących w pierwszych szeregach. Każdy rycerz uzbrojony był w namaszczony przez Natanka kij leszczynowy i bukłaki z kwasem siarkowym. Giermkowie układali w stosy kamienie, które ks. Pietrek cudem chyba załatwił u znajomych aniołów. Nadchodził czas konfrontacji aż nadszedł i wojska starły się z sobą w straszliwym hałasie bo śpiewać poczęli wszyscy naraz, ale nikt nie potrafił tego czynić bez fałszu. Polała się pierwsza krew, poleciały na boki pierwsze odrąbane kończyny, trzaskały gałki oczne i padały łebki. Arcybiskup rzucał co chwila rezerwy do boju a biskupi zagrzewali do niego szastając tysiącletnimi odpustami grzechów. Natanek był spokojny. Wierzył w swoich rycerzy i że też kiedyś będzie przy kasie. Kropidłem wskazywał rycerzom kolejność manewrów a z beczek powoli sączyły się modły. Na polu walki nie było litości. Zadziwiający spokój prezentowali denaci nawet wówczas gdy poniektórzy giermkowie purpurowych, zapominając o bitwie, zdzierać poczęli z nich odzienie. I wtedy stał się cud! Niebo otworzyło swoje podwoje i dobiegł z nich głos o sile miażdżącej bębenki: Dajta se do cholery jasnej spokój!!!! Musita się bić o takie pierdoły?!

———————————————

A MOJA REAKCJA NA TO OSZOŁOMSTWO: BUHAHAHAHA! CIEKAWE KIEDY SEKTY RYDZOLA I NATANKA ZACZNĄ ZE SOBĄ WALCZYĆ, TYM RAZEM NA OSTRĄ BROŃ PALNĄ.